خداوندا آنچنان خود را در خواب غفلت فرو برده ام که هیچ صدایی توان آگاه کردنم را نداشته

باشد!

هر چند گهگاهی با صدایی نه چندان بلند به خود می آیم و خود را در بین غفلت می بینم ، ولی

اندکی بعد باز هم با لالایی های فریبنده ی دنیا خود را می فریبم و باز هم خواب غفلت!

خداوندا منتظر همان صدای آشنای درونی هستم که هر از چند گاهی در وجودم می پیچد و با

من می گوید:

"پیش از آنکه بیدارت کنند بیدار شو! قبل از آنکه دیدگانت را به حقایق باز کنند ، خودت آنها را

بگشای! خفتن دیگر بس است!"

خداوندا با مرور زمان این صدا را ضعیف تر و ضعیف تر کرده ام و خوف آن دارم که چندی بعد ،

آنقدر ضعیف گردد که به گوشم نرسد!

خداوندا از نفس خویش به تو پناه می برم که پناه دهنده ای جز تو نمی شناسم. خداوندا مرا

دریاب که سخت گرفتار خویشتنم!